Musée Picasso

Musee Picasso, Marais'da bulunan ve 1650'lerde, tuz vergisi tahsildarı Pierre Aubert de Fontenay için inşa edilen on yedinci yüzyıldan kalma Hotel Sale konağında yer alır. Bu kişinin sevilmeyen mesleği binaya adını vermiştir; sale, tuzlanmış anlamına gelir. Devlet binayı 1964'te satın almış, 1970'ler boyunca restore etmiş ve Picasso'nun ölümünden on iki yıl sonra, 1985'te müzeyi açmıştır.

Koleksiyon dation en paiement yoluyla oluşturulmuştur: Fransız miras hukuku, bir terekenin vergisini nakit yerine sanat eseriyle ödemesine izin verir. Picasso'nun mirasçıları, 1973'teki ölümünden sonra ve eşi Jacqueline'in 1986'daki ölümünden sonra terekeyi bu yöntemle yeniden düzenlemiştir. Bu nedenle koleksiyon, tek bir özel alıcının tercih etmiş olabileceği tek bir dönem yerine sanatçının tüm kariyerini kapsar. Mimar Roland Simounet, konağın 1970'lerin sonu ile 1980'lerin başında müzeye dönüştürülmesine öncülük etmiş; içine modern bir kabuk yerleştirmek yerine tarihî taş işçiliği ve merdivenleri büyük ölçüde korumuştur.

Picasso'nun Blue ve Rose dönemlerini, Kübizm'i, Neoklasisizm'i ve üretken geçen geç dönem son on yılını kapsayan yaklaşık 5.000 eser; ayrıca yaşamı boyunca sergilemekten ziyade çalışma referansı olarak kendisi için sakladığı Cezanne, Matisse, Degas, Rousseau ile Afrika ve Okyanusya maskelerinden oluşan kişisel koleksiyonu. Müze ayrıca, başka yerlerdeki daha küçük retrospektif sergilerin nadiren bu ölçekte bir araya getirebildiği bir yönü olan heykel ve seramik eserlerini kapsamlı biçimde barındırır; buna Fransa'da çalıştığı yetmiş yıl boyunca stüdyo pratiğini belgeleyen defterler ve fotoğraflar da eşlik eder.

Doksan dakika, binanın birkaç katına yayılan kalıcı koleksiyonu sakin bir tempoda gezmek için yeterlidir; geçici bir sergi düzenleniyorsa buna zaman ekleyin, çünkü müze kalıcı serginin yanında düzenli olarak temalı ödünç eser sergisine bütünüyle bir kat ayırır. Blue Period odalarından geç dönem tuvallerine kadar sanatçının tüm kariyerini tek seferde görmek isteyen ziyaretçilerin, heykel ve seramik odaları da dahil edildiğinde iki saate daha yakın zamana ihtiyacı olur.

Salıdan pazara 09:30-18:00 arasında açıktır, pazartesi günleri kapalıdır; bu bilgiler 24 August 2026 tarihinde müzenin kendi sitesinden kontrol edilmiştir. Hafta içi sabahları, aynı anda Marais'nın mağazalarını ve kafelerini ziyaret eden aileler ile grupların ilgisini çeken hafta sonu öğleden sonralarına göre daha sakindir. Müze, kalıcı koleksiyonun yanında önemli bir geçici sergi düzenlendiğinde belirgin biçimde daha yoğun olur.

Tam giriş ücreti kişi başı 16 EUR'dur; bu bilgi 24 August 2026 tarihinde müzenin kendi sitesinden kontrol edilmiştir. 26 yaş altı AB vatandaşları için indirimli kategoriler ve 18 yaş altı ziyaretçiler için ücretsiz giriş, genel olarak Fransız ulusal müzelerinde standart uygulamalardır. Ancak bu müzenin güncel uygunluk listesinin kimleri kapsadığı bu kontrol sırasında tek tek doğrulanmamıştır; bu nedenle indirimin geçerli olduğunu varsaymadan önce uygunluğunuzu internetten teyit edin.

8. hattaki Saint-Sebastien-Froissart ve 8. hattaki Chemin Vert, Marais'nın ana bulvarlardan ziyade dar sokaklarının ortasında, Rue de Thorigny üzerindeki Hotel Sale'ye kısa bir yürüyüş mesafesinde yer alır; bu nedenle hangi istasyon kullanılırsa kullanılsın son bölüm yürüyerek geçilir. 1. hattaki Saint-Paul biraz daha uzun bir yürüyüş gerektirir ancak ziyaretçileri Marais'nın güney sınırında indirir; müzeyi yakındaki Place des Vosges ile birleştirirken kullanışlıdır.

Müzenin çevresindeki Marais sokakları dardır ve girişin yakınında araçla bırakma imkânı yoktur; bu nedenle kaldırım kenarında erişim beklemek yerine en yakın istasyondan yürümeyi hesaba katın. Geçici sergiler bazen kalıcı koleksiyonun normalde kullandığı alanın bir bölümünü kaplar ve internet sitesinde önceden uyarı yapılmadan görülebilen eserlerin kapsamını daraltabilir; bu nedenle müzeyi tekrar ziyaret edenler önceki ziyaretin yerleşiminin hâlâ geçerli olduğunu varsaymamalıdır.

Kalıcı koleksiyonda flaşsız fotoğraf çekimine izin verilir; geçici sergilerdeki bazı ödünç eserler, müzenin kendisinden ziyade eseri ödünç veren kurum tarafından belirlenen kendi fotoğraf çekme yasağına tabi olabilir. Bu nedenle katlar arasında her zaman geçerli tek tip bir kural yoktur ve tutarlılık olduğunu varsaymak yerine her odadaki tabelaları kontrol etmek gerekir. Müzenin kalıcı koleksiyona ilişkin kendi fotoğraf kuralı, 2014'te beş yıllık yenilemenin ardından yeniden açıldığından beri sürekli olarak flaşsız çekim şeklindedir. Bu yenileme, sergi alanını müzenin 1985'teki ilk planına kıyasla önemli ölçüde genişletmiş, heykel ve seramik odalarına müzenin ilk iki on yılında sahip olduklarından çok daha fazla alan kazandırmış ve genel ziyaretçilere açık olmayan ayrı bir katta araştırmacılar için özel bir çalışma merkezi eklemiştir.